Η πολιτική, η ελπίδα & … η φυσική μας προίκα

Η σχέση μας με το περιβάλλον δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα κοινωνικό ή πολιτιστικό που αντιμετωπίζεται περιστασιακά· είναι πρωτίστως θέμα πολιτικό.
Παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας, παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο της αποξένωσής του ανθρώπου από τη φύση, η οποία οδηγεί σε πρωτοφανή καταστροφική συμπεριφορά απέναντί της. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, που η κλιματική αλλαγή απειλεί τις ήδη λεπτές ισορροπίες του πλανήτη, η σημασία της «Παγκόσμιας Ημέρας του Περιβάλλοντος» χρειάζεται να μνημονεύεται κάθε μέρα. Η σχέση μας με το περιβάλλον δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα κοινωνικό ή πολιτιστικό που αντιμετωπίζεται περιστασιακά· είναι πρωτίστως θέμα πολιτικό».

Επέλεξα να δανειστώ τα λόγια του προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια για να υπογραμμίσω και εγώ αυτό που όλοι ξέρουμε, νιώθουμε και διεκδικούμε: την ανάγκη χάραξης βιώσιμης πολιτικής και στρατηγικής σε όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας μας, αλλά και στις κρατικές επιλογές. Γιατί φυσικά δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Είναι οι δικές μας προσωπικές επιλογές που δημιουργούν την κουλτούρα, τα πρότυπα και την κεντρική εξουσία της σύγχρονης Ελλάδας, όπως και είναι η κουλτούρα και οι επιλογές του πολιτικού συστήματος και της κρατικής εξουσίας που επηρεάζει με τις αποφάσεις της την καθημερινότητα μας, την ίδια μας την ύπαρξη και βεβαίως, το μέλλον αυτής της χώρας.

Και είναι αυτό το μέλλον, που περισσότερο από ποτέ φαντάζει, αβέβαιο, σκοτεινό, ανύπαρκτο. Αν μέχρι σήμερα, σχολιάζαμε και μιλούσαμε για την πράσινη ανάπτυξη, σήμερα φαντάζει μάλλον πολυτέλεια: γιατί πλέον αναρωτιόμαστε για το αν υπάρχει διέξοδο από τη χειρότερη κρίση που έχει μαστίσει την Ελλάδα, αν υπάρχει σωτηρία, με ποιους όρους και με τι χρονοδιάγραμμα. Σήμερα αναρωτιόμαστε αν θα συνεχίσει το άνοιγμα της ψαλίδας και της κοινωνικής ανισότητας, η ανεργία, η εξαθλίωση της μικρομεσαίας τάξης, η ανησυχητική τάση μετανάστευσης των νέων μας.

Και σκεφτόμαστε: τι έγινε η Ελλάδα του φυσικού κάλλους και του τουριστικού παραδείσου;

Τι μπορεί/μπορούσε να γίνει με τον πολύτιμο ορυκτό μας πλούτο και την πολλά υποσχόμενη εκμετάλλευσή του; Τι συμβαίνει με την πολυπόθητη και πολλάκις εξαγγελθείσα πράσινη ανάπτυξη, διάδοση των ΑΠΕ και προσέλκυση μεγάλων επενδυτών; Μακάρι ο νέος Υπουργός ΠΕΚΑ Γιώργος Παπακωνσταντίνου -στον οποίο εύχομαι καλό έργο- να έχει τις απαντήσεις, τις λύσεις και κυρίως το τσαγανό κόντρα στα αντίρροπα συμφέροντα να τις εφαρμόσει.

«Είναι απολύτως κρίσιμο να διασωθεί ότι έχει απομείνει από το φυσικό μας κεφάλαιο», προειδοποιεί μέσα από τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης. Και να αξιοποιηθεί σωστά γιατί αποτελεί το σταθερό ανταγωνιστικό πλεονέκτημά μας, συμπληρώνω εγώ. Το Περιβάλλον 21, επέλεξε όχι τυχαία σε αυτό το τεύχος να θίξει όλα τα παραπάνω θέματα –ενεργειακές εξελίξεις, ορυκτός πλούτος, οικοτουρισμός-, ενώ ρίχνει φως σε πράσινα ζητήματα της αποκεντρωμένης πια Καλλικρατικής Αυτοδιοίκησης, ώστε να δώσει την τοπική διάσταση της βιώσιμης ανάπτυξης που τόσο έχουμε ανάγκη.

Θα ήθελα, πέρα από το να ευχηθώ καλό καλοκαίρι, να ευχηθώ σε όλους καλή δύναμη & κουράγιο, αλληλεγγύη και ομοψυχία.

ΥΓ: Νομίζω ότι όλο εκείνο το μαζικό και πρωτόγνωρο για τα δεδομένα μας κίνημα που κατακλύζει τις πλατείες, δε θα ’πρεπε να αποτελεί και τόση μεγάλη έκπληξη, ούτε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση: είναι άνθρωποι που πάνω και πριν απ΄ όλα έχασαν την ελπίδα τους. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι θα ξαναφωλιάσει η ελπίδα μέσα μας και θα ξαναβρούμε το όραμα μας, πράσινο ή μη…

Στέφανος Σπάθας